ΜΕΣΟΠΕΛΑ'Α

 

Σ Υ Μ Β Ο Υ Λ Ε Σ Π A N Ω ΣΕ ΜΙΑ Ο Μ Ο Ι Ο K A T A Λ H Ξ I A T O Y E Λ Y T H

 

Σ Y M B O Y Λ E Σ  Π A N Ω  ΣΕ ΜΙΑ

ΟΜΟΙΟK A T A Λ H Ξ I A  T O Y E Λ Y T H

Ω µη γελάσεις µε τα δάκρυα της απαρηγόρητης

που τρέχουν επειδή πάλι άργησε το αγόρι της.

Κέρνα ένα κρασί

βρες µια σαχλή δικαιολογία για το σασί

και πες πως ξέρεις ότι θα γυρίσει

µόλις ο ήλιος ανατείλει από τη ∆ύση.

Τα πέρασες κι εσύ αυτά τα φαύλα

όταν ο κόσµος σου κρεµόταν απ'

’

την καύλα

και πληγωνόσουν όταν «γκόµενα της πλάκας»

σε έλεγε εκείνος ο µαλάκας.

                              ⌛

Από  'ΤΑ 40 ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ' μου.

Κι αν σάς διασκεδάζει, καλώ να μαντέψετε ποια είναι του Ελύτη από τις ομοιοκαταληξίες του ποιήματος

Kάθε πουτάνα ήταν κάποτε παρθένα

Kάθε πουτάνα ήταν κάποτε παρθένα

κάθε γεράκι ήταν κάποτε αυγό

κι αυτά που µοιάζουν τώρα ραγισµένα

ήταν το τσόφλι που έσπασα, να βγω

στο δρόµο τον ατέλειωτο για να σε φτάσω

σε κόσµο άλλο ώσπου να’ρθεις να σε βρω.

Κάθε κηδεία ξεκινά µε µια γέννα

το κάθε πέλαγος τελειώνει σε µιά ακτή

κι αν τα ποτάµια µας περνούν χωράφια ξένα

και αν ο Χρόνος καιροφυλακτεί

θα είµαι πυξίδα πάντα εγώ για σένα,

σαν το χαλί που κρύβει την καταπακτή.

Μια καβάτζα σε κρυφό λιµάνι

όποτε ο νους σου αυτόν που ήσουν χάνει.

                     ⌛

Από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου, Εκδόσεις Γαβριηλίδη

Σονέτο ‘Της Χήρας’ από ‘Τα 40 Του Θανάτου’ μου

«.....

επειδή η αγάπη δε μετριέται με το ζύγι

και πάντα όταν τελειώσει μοιάζει λίγη.»

Το σονέτο ‘Της Χήρας’ από ‘Τα 40 Του Θανάτου’ μου.

 

Εις μνήμην #21Ιουλίου #Internationalrememberanceday #nomoredeaths #21July

 

21 Ιουλίου πενθούμε νεκρούς φίλους που χάσαμε από χρήση ουσιών (και αλκοόλ).
Στη μνήμη τους δύο (από τα πολλά μου) ποιήματα 

για εκείνους που χάσαμε μα δεν ξεχάσαμε, 

την άσπρη παπαρούνα (Μήκων η Υπνοφόρος, Papaver Somniferum, είναι η λευκή παπαρούνα που το ρετσίνι της είναι το όπιο, δάκρυ της Αφροδίτης το έλεγαν, από το οποίο χημικά παράγονται η μορφίνη, η ηρωίνη, η κοδεΐνη κ.α. παυσίπονα και παυσίλυπα)
       και την Κοκαΐνη που, 

όπως έχουμε πει, 

τόσα μάς δίνουν και τόσα μας παίρνουν.

 

Από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου, 

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

__________________

Για 21η Ιουλίου:

21/7 Ημέρα Μνήμης― θυμάμαι νεκρούς φίλους  https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2014/07/217.html

Όταν πεθαίνει ένας από εμάς..  https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2016/07/internationalrememberanceday.html

'Τα ελληνικά τσιγάρα δεν προκαλούν καρκίνο'― 21ης Ιουλίου Μνημόσυνο 

 https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2017/07/21-internationalrememberanceday.html

______________________

hashtags

#21Ιουλίου #Internationalrememberanceday #nomoredeaths #21July

Το Σκάκι _ από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου

 

θανάτω πάντες οφειλόμεθα...

ΤΟ ΣΚΑΚΙ

Σα Σεχραζάντ που το χαμό της κάθε αυγή τον αναβάλλει

κάνοντας το Σουλτάνο να τη θέλει πάλι

γι’ άλλη μιά νύχτα παραμύθια να του πει, 

έτσι ο καθένας μας το αιώνιο αυτό το σκάκι 

το παίζει με το Θάνατο από παιδάκι.

 

Kυκλώνουνε το σπίτι οι στρατιές των πεθαμένων 

και μου ζητούν να τους ακολουθήσω
μα στη σκακιέρα κολλημένη λέω: «θα καθυστερήσω, 

θα έχετε φύγει ώσπου να ετοιμαστώ».

Xτυπούν διακριτικά και μου φωνάζουν

πως όσα ζω σ’ αυτούς όνειρο μοιάζουν

και πως ο πόνος μου είναι δυστυχία περιττή.

 

Μα κι αν ο Θάνατος θα την κερδίσει την παρτίδα, 

αναβολή της ήττας είναι η δική μου ελπίδα.

__________________________________________

από ‘Τα 40 Του Θανάτου’- Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Δάκρυσα πάλι σήμερα

από ΤΑ 40 ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

∆άκρυσα πάλι σήμερα για ’κείνον που δεν είσαι πια.

Tον κλάψαμε τον Άδωνι

και τον «Xαμένο Aνθυπολοχαγό της Aλβανίας».

Πενθήσαμε τους ήρωες

τους ονειροπαρμένους, τους τρελούς

επαναστάτες

που επιμένουν να τα βάζουν με ανεμόμυλους
κι ας έχουνε διαβάσει το Θερβάντες.

Θρηνήσαμε

τους θαρραλέους,

τους γενναίους

τους πολεμιστές

πού έχουν την τιμή να δίνουν μάχες άνισες,

αγώνες προδιαγεγραμμένους, παιχνίδια πουλημένα·

τους υπερασπιστές

πατρίδας προδομένης

κι ισοπεδωμένης

και αξιών πού ήδη ξεπεράστηκαν.

Σφίχτηκε η καρδιά μας,

υποκλιθήκαμε στα φέρετρά τους,

μοιρολογήσαμε

σε επιτάφιους αέναους

εκείνους τους τολμηρούς

τους δυνατούς

που τα ’βαλαν με δράκους

χωρίς την προστασία θεού από πάνω τους,

που πάλεψαν
με τους προστατευμένους.

 

Ναι, πόνεσε η ψυχή μας
για τους ήρωες,
μα απόψε δάκρυσα
γι’ αυτόν
πού ήσουν και δεν είσαι πια
τώρα που σε είδα να περνάς στην άλλη όχθη

κρατώντας με καμάρι

λάφυρα

τα παράσημα

εκείνου που δεν είσαι πια.

______________________

Η Πυθία μου στα: Ποιήματα Ανεμοδαρμένα [Συλλογή Ελληνικής Ποίησης 21ου αιώνα]

Στο γραφείο μου ένας παχύς φάκελλος. Η δίγλωσση Συλλογή Ελληνικής Ποίησης που με περιέχει: 'Ποιήματα Ανεμοδαρμένα_ Συλλογή Ελληνικής Ποίησης 21ου αιώνα'.

51 ποιήματα, 51 ποιητών που γράφουμε ελληνικά στις αρχές του 21ου αιώνα.

Eκδόσεις Provocateur του ποιητή Βασίλη Βασιλειάδη, 

επιμέλεια Ανδρέας Χ. Παναγόπουλος και Γιώργος Κεντρωτής,

επιλογικό σημείωμα: Νίκος Λέκκας

άσπαστο ρόδι του εξωφύλλου: Άκκανθος (Στέφανος Ζησόπουλος),

κι ανάμεσα στον πρόλογο του Ανδρέα Χ. Παναγόπουλου και τον επίλογο του Νίκου Λέκκα, εμείς οι 51 ποιητές και ποιήτριες στέκουμε πλάι-πλάι ελληνικά και αγγλικά. 

Από εμένα η 'Παλιά Ιστορία', για την τελευταία Πυθία- στο ελληνικό πρωτότυπο και αγγλική μετάφραση δική μου.

                ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

         Στα πόδια της νεκρό έπεσε ένα περιστέρι 

         που έφερνε μαντάτο σκοτεινό.

     Και τώρα τι;

  ―Και τώρα τι, αντηχούσε το βουνό.

Σε τσίρκο είπε να δουλέψει η Πυθία

όταν ο Φοίβος έκλεισε το μαγαζί.

Έφυγε εκείνος σα κυνηγημένος σ’ άλλη χώρα 

«έτσι θα είναι πια, όπως είναι τώρα» της θύμισε προτείνοντάς της να την έπαιρνε μαζί.

Σα να ξεχνιέται η συμφορά που περιμένεις 

χρόνια, σα να ξεχνιέται έτσι το γραμμένο. 

Ξεχνιέται το αναπάντεχο,

ξεχνιέται το συνηθισμένο

μα αυτό που έχει η Μοίρα μας ταγμένο 

δε γίνεται ποτέ να ξεχαστεί.

Μόνη έθαψε τα σκεύη τα ιερά η Πυθία

–πρώτοι, εννοείται, είχαν εγκαταλείψει οι ιερείς―

αλλά κι αν σκόρπισαν οι επίσημοι ιερωμένοι 

έμεινε πίσω του Θεού η ερωμένη.

Στο τρίποδο σκαμνί της κάθισε ξανά

κι ικέτευσε για ένα ιερό χρησμό.

Τον τελευταίο τον είχε στείλει σ’ ένα Παραβάτη, 

το βασιλιά που δεν κοιμόταν σε κρεβάτι

κι ονειρευόταν να αναστηλώσει τα παλιά.

        «Εκκεντρικότητες και τρέλες» μειδιούσε ο Απόλλων. 

 «Πες του, ξέρεις εσύ, κάτι ωραίο

κάτι παλαιό που μοιάζει νέο

κάτι απ’ αυτά που συγκινούν τα νέα παιδιά»

τη διέταξε ο Χρυσομάλλης Φοίβος

κι ούτε που νοιάστηκε να δώσει το χρησμό

που θα ’τανε η τελευταία του λέξη

η επιτύμβιος. Πέταξε μάλιστα και τον αυλό

στο γιο της (γιο τους – μα αυτοί το ξέρουν μόνο) 

που οι πολλοί τον λένε παλαβό.

Και το παιδί βγήκε να παίξει

και τη δουλειά του (πού ήταν

να σκουπίζει τα σκαλιά,

να διώχνει ή να ταΐζει τα πουλιά)

πρώτη φορά την άφησε. Σα να ήξερε

το άμοιρο κι αυτό

πως ήρθε η ώρα του

να εξοριστεί από το ναό.

 «Λείπει ο Θεός, λείπει ο πατέρας σου μικρέ»

 μονάχο τραγουδούσε να το ακούσει η μάνα 

κι έπαιζε δυό-τρεις νότες στον αυλό

αλλά η Πυθία ετοιμαζόταν

την επίκληση να κάνει.

         ―Λείπει ο Θεός, μας το ’κλεισαν το μαγαζί 

           που τόσα χρόνια τό παλεύαμε μαζί,

           πώς να μη με πειράζει;

           Θα κάνουμε οι δυό μας

          την τελευταία προσευχή στο ιερό. Είναι βουβή η πηγή

          μα ακόμα έχει νερό

          κι όταν με λούσεις με δαφνόνερο και ξύδι

         θα ελευθερώσουμε παιδί μου το μεγάλο φίδι 

         και θα απαντήσει η ίδια η γη (– ή το γερό 

        ταλέντο μου). Τη ζωή μου αφιέρωσα στα θεία 

        δεν είναι εύκολο να είσαι η Πυθία

        ηόταν γλεντάει μακριά το αφεντικό.

      Έτσι θρηνώντας χώθηκαν στα έγκατα της γης 

      μάνα και γιος ώσπου να ξημερώσει.

          Ζητιάνα ντύθηκε του Απόλλωνα η συμβία, 

  το τρίποδο έκρυψε, λιβάνι άναψε

και του καινούργιου σκυθρωπού Θεού έγινε Αγία.

Και μόλις φάνηκε ο αυγερινός, το λαμπρό αστέρι, 

δίχως κανένα μάρτυρα,

αναστήθηκε το περιστέρι. 

Old Story

A dove fell dead on her feet,

bad omen at the temple.

     And now what?

―And now what, the mountains echoed.

The High Priestess at a circus took a job, 

since Phoebus closed up the store.

To a far away land He disappeared

"So it will be as now is", He said,

proposing that she 'd escort Him.

As if we can ignore the expected catastrophe 

as if our destiny might be easily forgone.

The unexpected it is easy to ignore,

the common and mundane easily are forgotten

but what is written by Moira we cannot ignore.

Deep in the earth Pythia hid

the sacred vessels -the first who fled, 

of course, were all the priests- but all alone

Apollo' mistress stayed.

Upon the tripod took her seat 

and waited for the Word of God, the prophecy

The last was sent to an Apostate,

the emperor who did not lie in bed

but stone and dreamt the ancient Gods'

the Restoration. 

"Eccentric fool!" Apollo laughed.

"Pray say, as usual, something seeming

bright and shady and old but new, the sort 

that moves the reckless youths" ordered

fair Phoebus of the golden locks, not bothering

to give a thought to their last word,

last testament, His tombstone. And 

fleeing fast He threw the sacred lyre

to her son (their son - but none knows)

that 'simple' is called by hoi polloi.

The child grabbed the precious gift and

sat out at the steps to play 

(his work was to sweep the temple steps,

to drive away or feed the birds)

and first time left her side. As if he knew,

poor creature, that the time has come

to be exiled from his birthplace, the naos.

"God’s left, your father left, my son" he sang

loud for his Mom to hear,

playing carefully the lyre's two-three notes.

Pythia was getting ready

for one last mass.

The God has fled, shut is our store

where hard we toiled. 

Silent the spring, dried up although

the water flows. So come my boy

my long hair wash in laurel oil and vinegar, and then,

let's free the mighty serpent

and the omphalos (or my 

talent) the final word will offer.

 It is not easy, my life to the God 

I dedicated, being the Pythia, 

keeping shop while the boss

 raved far away, she cried

and crept into the navel of the earth.

When Eos rose, Apollo’s spouse 

appeared. Covered in rags, a beggar.

Incense she lit, the tripod hid, 

and saint to the new  angry God became.

And as the morning star was shining

between Dawn's rose tinted fingers

the dove woke up, alive.

and resurrected. 

______________________________________________________