Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
'ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ' από την Πόρτα Της Ληνώς
ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ
Νωρίς δύει η σελήνη
και μέσα στη γαλήνη
γαυγίζουν τα σκυλιά.
Αυτή η νέα σελήνη
τίποτε δεν αφήνει
μονάχα τα φιλιά.
Κάτω απ’ το γαλαξία
δεν έχει πιά αξία
ό,τι είχε παλιά.
Το μόνο που έχει μείνει
από κάθε νέα σελήνη
είναι εκείνα τα φιλιά.
Κι εκείνα όλα τα λόγια
όταν χωρίς ρολόγια
ξυπνούσαμε αγκαλιά.
____________________________________
από την 'Πόρτα Της Ληνώς' μου
Καββαδίας: Διαδραστικός χάρτης των στίχων του
Ο ποιητής των ταξιδιών που
‘μου ‘λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
και στο Άντεν πώς, χορεύοντας, πίνουν την άσπρη σκόνη’
μου ‘λεγε και για τις ΄Γάτες των φορτηγών' που ‘ναι περήφανες κι οκνές
‘καθώς όλες οι γάτες’
κι άλλα πολλά για τόπους που έχω επισκεφθεί ή που δε θα ήξερα να βρω στο χάρτη
γι’ αυτό και το χάρηκα και θέλω να μοιραστώ μαζί σας τον εκπληκτικό διαδραστικό χάρτη της γης (ή μάλλον της θάλασσας) στον οποίο κάθε κλικ σε τόπο μας δίνει και το στίχο του Νίκο Καββαδία γι’ αυτόν.
Τον μοιράζομαι σήμερα, ημέρα της γέννησής του (11 Ιανουαρίου 1910 - 10 Φεβρουαρίου 1975) κι ελπίζω να τον χαρείτε όσο εγώ.
______________________________________________
Την καταπληκτική αυτή δουλειά χρωστάμε στο blogger Civil που λέει:
«έφαγα αρκετές ώρες από τη ζωή μου για να βρω αυτά τα μέρη με τη βοήθεια του GoogleMaps, του διαδικτύου και του βιβλίου του Τράπαλη, "Γλωσσάρι στο έργο του Νίκου Καββαδία".
____________________________________________________
Civil : https://civil2006.blogspot.com/2012/03/blog-post_19.html
'Εγώ δε...' από την Πόρτα Της Ληνώς
Εγώ δεν τον έχω γνωρίσει
αν και στα μάτια σου τον έχω συναντήσει,
να χάνεται στα κύματα θλιμμένο αγόρι
με το κεφάλι κρεμασμένο από την πλώρη,
να περιμένει τις Γιαλούδες κάθε μεσημέρι
να τον αρπάξουν να τον πάρουν σ’ άλλα μέρη.
Στα μάτια σου τον έχω συναντήσει
σα να ‘ταν αδελφός ή εγγονός ή προγονός σου.
Τον αγαπώ σαν κάτι σκοτωμένο
που ήτανε γραφτό, πριν από μας, να πάει χαμένο·
σαν τα οστά του πάππου στο εκκλησάκι,
της μοναξιάς αθώο φαντασματάκι
που όταν μας έρχεται από των αναμνήσεων τη χώρα
λέω: αν δεν ήτανε αυτός δε θα ‘σουν εσύ τώρα.
__________
από την 'Πόρτα Της Ληνώς' μου
ΜΕ ΛΥΧΝΑΡΙ _ από την 'ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΛΗΝΩΣ'
ΜΕ ΛΥΧΝΑΡΙ
Χοντρή βροχή στο τζάμι
κι αέρας μακρινός
είπα «άνοιξε σουσάμι»
κι άνοιξε ο ουρανός.
Νοτιάς χτυπάει το σπίτι
παίρνει και το νησί
στου χείμαρρου την κοίτη
η ελπίδα μου η χρυσή.
Να ‘ρχόσουνα απόψε
θα ‘σουνα θησαυρός.
το τζίνι μου ‘πε «κόψε»
κι έπεσε κεραυνός.
«Άμα δεν το ρισκάρει
για σένα να βραχεί
έρχεται για να πάρει
τζάμπα θα πάει η ευχή.»
Σ Υ Μ Β Ο Υ Λ Ε Σ Π A N Ω ΣΕ ΜΙΑ Ο Μ Ο Ι Ο K A T A Λ H Ξ I A T O Y E Λ Y T H
Σ Y M B O Y Λ E Σ Π A N Ω ΣΕ ΜΙΑ
ΟΜΟΙΟK A T A Λ H Ξ I A T O Y E Λ Y T H
Ω µη γελάσεις µε τα δάκρυα της απαρηγόρητης
που τρέχουν επειδή πάλι άργησε το αγόρι της.
Κέρνα ένα κρασί
βρες µια σαχλή δικαιολογία για το σασί
και πες πως ξέρεις ότι θα γυρίσει
µόλις ο ήλιος ανατείλει από τη ∆ύση.
Τα πέρασες κι εσύ αυτά τα φαύλα
όταν ο κόσµος σου κρεµόταν απ'
’
την καύλα
και πληγωνόσουν όταν «γκόµενα της πλάκας»
σε έλεγε εκείνος ο µαλάκας.
⌛
Από 'ΤΑ 40 ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ' μου.
Κι αν σάς διασκεδάζει, καλώ να μαντέψετε ποια είναι του Ελύτη από τις ομοιοκαταληξίες του ποιήματος
Kάθε πουτάνα ήταν κάποτε παρθένα
Kάθε πουτάνα ήταν κάποτε παρθένα
κάθε γεράκι ήταν κάποτε αυγό
κι αυτά που µοιάζουν τώρα ραγισµένα
ήταν το τσόφλι που έσπασα, να βγω
στο δρόµο τον ατέλειωτο για να σε φτάσω
σε κόσµο άλλο ώσπου να’ρθεις να σε βρω.
Κάθε κηδεία ξεκινά µε µια γέννα
το κάθε πέλαγος τελειώνει σε µιά ακτή
κι αν τα ποτάµια µας περνούν χωράφια ξένα
και αν ο Χρόνος καιροφυλακτεί
θα είµαι πυξίδα πάντα εγώ για σένα,
σαν το χαλί που κρύβει την καταπακτή.
Μια καβάτζα σε κρυφό λιµάνι
όποτε ο νους σου αυτόν που ήσουν χάνει.
⌛
Από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου, Εκδόσεις Γαβριηλίδη
ΣΟΝΕΤΤΟ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΣ - από την ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΛΗΝΩΣ
[*
«...Φιλησάτω με ἀπὸ φιλημάτων στόματος αὐτοῦ...
πιάσατε ἡμῖν ἀλώπεκας μικροὺς ἀφανίζοντας ἀμπελῶνας, καὶ αἱ ἄμπελοι ἡμῶν κυπρίζουσιν. ἀδελφιδός μου ἐμοί, κἀγὼ αὐτῷ, ὁ ποιμαίνων ἐν τοῖς κρίνοις...»»
Από το «Άσμα Ασμάτων» βέβαια τα φιλιά στα χείλη του «αδελφιδού» μου, αυτού που «βόσκει το κοπάδι του στα κρίνα»
όπως και
κι οι αλεπουδίτσες οι μικρές που ήρθαν στο δικό μου αμπελώνα να μου φάνε τα σταφύλια...]
'A Writer’s Life' by Daphne Chronopoulou
Daphne Chronopoulou
A Writer’s Life
To drink
To think
Find clue and link
That is a writer s life;
No glossy mink
Or shocking pink
But drugs and mental strife.
To love
To rove
And hand in glove
To live with pen and knife.
Kastellakia, circa 2002
First public appearance 2002 at:
https://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.com/2015/06/11112004-2005.html
«Ιαπωνικά Λουλούδια Του Τσαγιού» ν' ανοίγουνε για σένα
8 προς 9 Νοεμβρίου είναι η επέτειός μας,
η νύχτα που ο Κύριος Kastell κι εγώ γνωριστήκαμε―με τη βιβλική έννοια, διότι με την κοινωνική ήμασταν ήδη γνωστοί αφού κινούμασταν στους ίδιους κύκλους― κι από τότε είμαστε μαζί ως τώρα.
8 Νοεμβρίου, αγία ημέρα της σύναξης αρχιστρατήγων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών αγίων ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων, ημέρα της Αεροπορίας κι όλων των ιπταμένων (είπαμε: σωμάτων κι ασωμάτων), βρεθήκαμε τυχαία στο Λούκι*, της οδού Χάριτος, μπαρ φίλων που πλέον απαθανατίστηκε στο γνωστό τραγούδι. Τυχαία βρεθήκαμε κι όταν έκλεινε τον κάλεσα να συνεχίσουμε τη βραδιά στο Κόκκινο Δωμάτιο, το δωμάτιο που κρατούσα πλάι στο σπίτι του πατέρα μου με τον οποίο ζούσα τότε.
Δεν κοιμηθήκαμε εννοείται και το πρωί ο Κύριος Kastell είχε να πάει στο PopEleven των Αδελφών Φαληρέα όπου εργαζόταν, υπεύθυνος εισαγωγής και πωλήσεων για τον τομέα «ξένης» μουσικής που ακόμα λατρεύει.
Το ότι περπάτησα μαζί του ως εκεί αντί να μείνω να ξεκουραστώ, σήμερα, μετά από δεκαετίες λέει κάτι για το δέσιμο που επακολούθησε. Μα τότε ακόμα, με τη ζωή να ανοίγεται μπροστά μας φαινομενικά απέραντη, αυτό δεν πήρε κι ούτε ήθελα να πάρει καμιά συμβολική σημασία. Απλώς, τον συνόδεψα σε ένα δεκάλεπτο περίπατο στον Περιφερειακό Λυκαβηττού, μέσα από τη Δεξαμενή ως τη Σκουφά που αποχαιρετιστήκαμε αμήχανα, όπως κάνουν οι νέοι μετά από μια νύχτα sex και κουβέντας.
Είχε πάει 9 Νοεμβρίου.
Ημέρα που 10 χρόνια μετά έπεσε το τείχος του Βερολίνου επανενώνοντας τη Γερμανία, Ανατολή και Δύση.
9 Νοεμβρίου γιορτάζουμε. Διότι 9 είχε πάει όταν με συνόδεψε στο Κόκκινο Δωμάτιο.
Κάπου υπάρχει κι ένα ποίημά μου επετειακό,
Κι αν έχετε «Τα Ιαπωνικά Λουλούδια Του Τσαγιού» αναγνωρίζετε ίσως ότι είναι ένα βιβλίο μου εμπνευσμένο στη σχέση μας αυτή την ισόβια όπως την έβλεπα τα πρώτα χρόνια που ζήσαμε μαζί.
Από τότε άλλαξαν πολλά και τίποτε. Οι ίδιοι είμαστε μα άλλοι. Οι αναμνήσεις πια δε με χαροποιούν μα συχνά με βαραίνουν μα αν κάτι μένει είναι η απέραντη αγάπη κι η εκτίμηση, ο θαυμασμός (ναι ακόμα) σε βαθμό λατρείας αλλά και η εγωιστική χαρά για τον τρόπο που μου φέρεται ως σήμερα- με μια λεπτότητα που τον χαρακτηρίζει, τη λεπτή ευγένεια που άλλοι μεταχειρίζονται μόνο στην αρχή.
Χρόνια μας Πολλά
κι ίδια κι απαράλλακτα!!
*Το γνωστό τραγούδι γράφτηκε για τη φίλη μας Ρενέ που δε ζει πια, μια κοπέλα εκπάγλου καλλονής που οι σχέσεις της με μουσικούς (αλλά όχι με τους αδελφούς Κατσιμίχα ή το Νίκο Ζιώγαλα που δούλευε τότε στο μαγαζί) άφησαν εποχή και μνήμες.
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας ~ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΛΟΥΚΙ https://www.youtube.com/watch?v=4HdmNPoxZUI
Σονέτο ‘Της Χήρας’ από ‘Τα 40 Του Θανάτου’ μου
«.....
επειδή η αγάπη δε μετριέται με το ζύγι
και πάντα όταν τελειώσει μοιάζει λίγη.»
Το σονέτο ‘Της Χήρας’ από ‘Τα 40 Του Θανάτου’ μου.
Εις μνήμην #21Ιουλίου #Internationalrememberanceday #nomoredeaths #21July
21 Ιουλίου πενθούμε νεκρούς φίλους που χάσαμε από χρήση ουσιών (και αλκοόλ).
Στη μνήμη τους δύο (από τα πολλά μου) ποιήματα
για εκείνους που χάσαμε μα δεν ξεχάσαμε,
την άσπρη παπαρούνα (Μήκων η Υπνοφόρος, Papaver Somniferum, είναι η λευκή παπαρούνα που το ρετσίνι της είναι το όπιο, δάκρυ της Αφροδίτης το έλεγαν, από το οποίο χημικά παράγονται η μορφίνη, η ηρωίνη, η κοδεΐνη κ.α. παυσίπονα και παυσίλυπα)
και την Κοκαΐνη που,
όπως έχουμε πει,
τόσα μάς δίνουν και τόσα μας παίρνουν.
Από 'Τα 40 Του Θανάτου' μου,
Εκδόσεις Γαβριηλίδης
__________________
Για 21η Ιουλίου:
21/7 Ημέρα Μνήμης― θυμάμαι νεκρούς φίλους https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2014/07/217.html
Όταν πεθαίνει ένας από εμάς.. https://daphnechronopoulou.blogspot.com/2016/07/internationalrememberanceday.html
'Τα ελληνικά τσιγάρα δεν προκαλούν καρκίνο'― 21ης Ιουλίου Μνημόσυνο
______________________
hashtags
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)