Σαν τον αμφίχειρα που έχασε τα δυό του χέρια,
σα βασιλόπουλο που πέθανε σ’ ένα κελλί,
σαν τον τραγουδιστή που έχασε τη φωνή του,
σαν το στρατιώτη που το φίλο του εκτελεί,
φτωχό τον άφησαν τα καλοκαίρια
που με γιαλί, μαλλί και γκόμενα τρελλή
έφερνε εμπόρευμα απ’ την ανατολή.
Σαν καταφύγιο που έπεσε η σκεπή του,
σαν το ποτάμι που του στέρεψε η πηγή,
σα στρατηγός που έγινε προδότης,
σα ναυτικός που σε πισίνα έχει πνιγεί,
μόνος του τώρα για εχθρούς ψάχνει στους
ποτέ δε δίνει τόπο στην οργή
κι άλογο σιδερένιο δίχως κράνος οδηγεί.
Τα βράδια που γυρνάει στα μπαρ μιλούν οι πότες
γι’ αυτόν, όπως παιδιά έφτιαχναν παραμύθια με ιππότες.
Και τα όνειρα που έγιναν η καταστροφή του
γίνονται οι αναμνήσεις που είναι τώρα μύθος
.....
ΑπάντησηΔιαγραφήμαγεία
Ευχαριστώ! Πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφή