ΚΥΜΑ, το νέο τεύχος (κι εγώ εκεί)



Προλαβαίνετε αν είστε στην Αθήνα.
Βοοκ+ Πανεπιστημίου 37,
παρουσιάζεται
το νέο ΚΥΜΑ κι ο ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης, θα διαβάσει αποσπάσματα της ύλης.


Νεογέννητο τεύχος κι είμαι κι εγώ εκεί
κι άλλοι άξιοι πολλοί
κι ο αγαπημένος μου φίλος κι αδελφός, ο ηθοποιός Γιάννης Κοκιασμένος που οσονούπω κυκλοφορεί και το πρώτο βιβλίο του και καουμποϋλίκι του.

 ______________________
7 -9 μ.μ. στο Book+ Πανεπιστημίου 37 απέναντι απ το κτήριο της Βιβλιοθήκης


Ναρκωτικών Κουλτούρα― ομιλία Δάφνης Χρονοπούλου (video)


Πανελλαδικό Φόρουμ για την Κάνναβη
5-6 Νοεμβρίου 2016 
Πολυτεχνείο, κτήριο Γκίνη
Αμφιθέατρο 20, είσοδος από Στουρνάρη

Πρόγραμμα:

ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (15.00 – 22.30)
15.00 – 17.30: Θεσμικά πλαίσια και διαφορετικά μοντέλα νόμιμης ρύθμισης της Κάνναβης. 
Ομιλητές: Χρύσα Βουτσινά- Πετσιμέρη (δικηγόρος), Λίνα Καρανασοπούλου (δικηγόρος), Ηλιόσποροι. 
Βίντεο παρεμβάσεις: Adriana Lissidini Πρέσβειρα Ουρουγουάης, Derrick Bergman (VOC, Ολλανδία), Paul Stanford (ΗΠΑ), εκπρόσωποι των Social Club 18-20 (Jordi) και Hemprat (Raul) (Βαρκελώνη, Ισπανία). 
Συντονίζει η Ιωάννα Σωτήρχου (δημοσιογράφος).

17.30 – 20.00: Κάνναβη και πολιτισμός. 
Ομιλητές: Κώστας Φέρρης (σκηνοθέτης), Δάφνη Χρονοπούλου (συγγραφέας), Μέλανδρος Γκανάς (Εκδόσεις του Κάμπου), Λιάκος Μπουρνόβας (συγγραφέας). 
Βίντεο παρεμβάσεις: Δημήτρης Πουλικάκος (μουσικός) και Θέκλα Τσελέπη (ραδιοφωνικός παραγωγός), Martin Steldinger (Hanf Museum, Βερολίνο, Γερμανία). 
Συντονίζει και παρεμβαίνει ο Χριστόφορος Κάσδαγλης (δημοσιογράφος).

20.00 – 22.30: Κάνναβη και ακτιβισμός. 
Ομιλητές: Κοινωνική Λέσχη Κάνναβης Θεσσαλονίκης, Χρήστος Ριγανάς, Κενό Δίκτυο, Ηλιόσποροι, Πέτρος Ευδόκας (Σύλλογος Φίλοι της Κάνναβης, Κύπρος). 
Βίντεο παρεμβάσεις: Κώστας Σκλιάμης (Legalit, Παν. Άμστερνταμ), Dana Beal (Cures not wars- GMM, ΗΠΑ), Steffen Geyer (Hanf Parade, Βερολίνο, Γερμανία).

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ (15.00 – 22.30)
15.00 – 17.30: Ιατρική και θεραπευτική χρήση της Κάνναβης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. 
Ομιλητές: Θανάσης Αποστόλου (Diogenis Drug Policy Dialogue), Γιώργης Οικονομόπουλος (Ιατρός- ΕΛΕΥΣΥΝΑ), Σύρος Κωνσταντίνος (Ασθενείς υπέρ της χρήσης φαρμακευτικής Κάνναβης), Jackie Poitras (MAMAKA- Μαμάδες για την Κάνναβη).
Βίντεο παρεμβάσεις: Rick Simpson (Καναδάς), Βαγγέλης Μήτσης (EKATI medical club, Βαρκελώνη, Ισπανία).

17.30 – 20.00: Καλλιέργεια και αυτοπαραγωγή. 
Ομιλητές: Δημήτρης Γερονίκος (γεωπόνος), Skalamata Growterpenes, Theseedbank.gr, πυρήνας forum gr420.info. 
Βίντεο παρεμβάσεις: Albert από UndergrowTV (Ισπανία). 

20.00 – 21.15: Ένα βέλτιστο μοντέλο ρύθμισης της Κάνναβης για ιατρική και ευφορική χρήση στην Ελλάδα. Συντονισμός Ηλιόσποροι, ΕΛΕΥΣΥΝΑ. Βίντεο παρέμβαση: Κώστας Σκλιάμης (Legalit, Παν. Άμστερνταμ).

21.15 – 22.30: Τα επόμενα βήματα του κινήματος, δικτύωση, προβολή και διεκδίκηση. Συντονισμός συζήτησης Ηλιόσποροι, Κενό Δίκτυο, ΕΛΕΥΣΥΝΑ.




___
εικόνα
Δάφνη Χρονοπούλου ανάμεσα σε Χριστόφορο Κάσδαγλη και Κώστα Φέρρη

Eκπομπές 3, 10, 17, 24 Μαρτίου 2017 #feminism #drugs #skouries


Ζωντανά η εκπομπή μεταδίδεται κάθε Παρασκευή 10μμ ως μεσάνυχτα στο www.clipartradio.gr και μετά από εύλογο χρονικό διάστημα ανεβαίνουν αρχείο στο https://www.mixcloud.com/DaphneKastell/


Τα θέματα (διότι ως επί το πλείστον αυτοσχεδιάζω) τα ανακοινώνω στο facebook λίγες ώρες πριν την εκπομπή στη σελίδα μου: https://www.facebook.com/DaphneOnRadio
(Συντομογραφία για ετικέτα @DaphneOnRadio )

Επίσης η εκπομπή ανακοινώνεται από το σταθμό
στη Σελίδα Clipart Radio:
και στην Ομάδα  Clipart radio:

______________________  ΜΑΡΤΙΟΣ 2017

3 Μαρτίου**
Ημέρα της Γυναίκας- τι σημαίνει,
φεμινιστικά και η αδελφή το Σαίξπηρ,
ΒΥΖΙΑ- BooBs το ντοκιμαντέρ
κι εγώ ως Τειρεσίας.
Ναρκωτικά, θεραπεία και υποκατάστατα,
ο Γέρος Του Βουνού, Bin Laden.

Ανδρέας Εμπειρίκος, Κώστας Βάρναλης, Γιάννης Ρίτσος
___ **ειδοποίηση:
στο 2.40 και σε κάποια σημεία μικροφωνίζει κάποιες φορές, για λιγότερο από δευτερόλεπτο- ζητώ συγγνώμη κι αν μείνετε ελπίζω να σας αποζημιώσει το περιεχώμενο



_______________________________________
10 Μαρτίου 2017
με Ιερισσό και Σκουριές και ΜΑΤ,
δίκες και Τάσο Θεοφίλου
με πρόσκληση Έλληνα πολιτικού: 'buy Greece, it's cheap'
και Φαλμεράϋερ και τσιφλίκια,
Κιλελέρ και Ιστορία,
'Βυζιά' και φεμινιστικά,
τείχη και πρόσφυγες και €800εκ.
με ντρόγκες,
Μανόλη Αναγνωστάκη,
Ποίηση
και Μουσική
επειδή
'δε γράφω μόνο αλλά και διαβάζω' Μ. Χατζιδάκις


___________

Τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη'
Γ. Σεφέρης
Ποίηση
και μια συζήτηση για το πώς να τη διαβάζουμε
με απαγγελίες για γέλια και για κλάματα,
τον Άγγελο Παπαδημητρίου και του Γ.Σεφέρη 'Αργοναύτες΄,
Χορν του Καβάφη 'Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον'
Ειρήνης Παππά Ελύτη 'Ρόδο Αμάραντο'
για να τη διατηρούμε εν ζωή και εν νοΐ,
με Ρωμανιώτες
με Γιωσέφ Ελιγιά και Γ' Χαιρετισμούς,
Τσάρλυ των Νοστράδαμος,
Νικόλα Άσιμο κι 'Αμα σε λέγαν Βάσω',
Λιμερίκια, Edward Lear, Lewis Carroll,
Χαρούν Ελ Ρασίντ Βαγδάτη, και 1001 Νύκτες,
Ράκκα και ISIS,
Βούδα και δεσπότες
και άλλα πολλά με τρέχοντα, επετειακά,
με φεμινιστικά, ντρόγκες
και Μουσική





___________________________________________________________


Κρίνος και άμωμος σύλληψις
ιστορικά
με Σουλιώτες και 25η Μαρτίου 1821,
σύνορα, πνιγμένοι πρόσφυγες,
Διονύσιος Σολωμός,
Βύρων: Νησιά ελληνικά
φυλακισμένοι συγγραφείς και δημοσιογράφοι στην Τουρκία,
Όσιπ Μάντελσταμ,
Λιόπη Αμπατζή: Βυζιά -Boobs, το ντοκιμαντέρ
και η συμμετοχή μου,
φεμινιστικά, ageism,
Ντάισελμπλουμ: «Φάγατε τα λεφτά σε ποτά και γυναίκες και ζητάτε»,
Λιλή Ζωγράφου
και Σκαλκώτας, Δανάη, Φλέρυ Νταντωνάκη με Χατζιδάκι,
και Country βεβαίως.

για τα 'ΒΥΖΙΑ' μιλάω― Γρυπάρειο, Μύκονος, 26/4/2017



Στις 26 Απριλίου 2017 παρουσιάστηκε στο Γρυπάρειο στη Μύκονο
το ντοκιμαντέρ  Βυζιά - Boobs
για τα οποία τόσα έχω πει
και είπα και εκείνο το βράδυ καλεσμένη του 
Σύλλογος Καρκινοπαθών και Φίλων Στήριξης Μυκόνου "Δύναμη Ψυχής"
παρουσία των δημιουργών
Λιόπης Αμπατζή και Ανιές Σκλάβου
και ακολούθησε συζήτηση.

  Η ομιλία μου





Για την ταινία
Η πρόσκληση
ΒΥΖΙΑ ΒοοΒs
Ιδέα-Έρευνα: Λιόπη Αμπατζή (Κοινωνική Ανθρωπολόγος, μέλος του Συλλόγου μας)
Σκηνοθεσία: Ανιές Σκλάβου – Στέλιος Τατάκης

Βυζιά... γυναικείο στήθος...
Στην ταινία ντοκιμαντέρ ΒΥΖΙΑ γυναίκες και άντρες μοιράζονται μαζί μας προσωπικές τους στιγμές, που αφορούν στο στήθος.
Μικρές ιστορίες που όλοι τις ζούμε καθημερινά αλλά δεν τις εκφράζουμε γιατί νιώθουμε άβολα να μιλάμε για αυτό.
Η μεγάλη ιστορία, ο καρκίνος του στήθους.

Μετά την προβολή θα μιλήσει η συγγραφέας Δάφνη Χρονοπούλου, για την σημασία του γυναικείου στήθους στην κοινωνική ταυτότητα της γυναίκας και τις συνέπειες της απώλειάς του.

Ακολουθει συζητηση με τους δημιουργούς.


Μαζί με τις προκαταλήψεις για τον καρκίνο, γενικώς τα πράγματα σκουραίνουν ακόμα πιο πολύ για τις γυναίκες που ο καρκίνος τις χτυπάει στο στήθος. Το πλήγμα στη θηλυκότητα τεράστιο, έρχεται αμείλικτο να αποτελειώσει τη γυναίκα στην πιο ευάλωτη στιγμή της. 
Ελάχιστες μιλούν γι αυτά πιο έξω από κλειστές ομάδες με ομοιοπαθούσες. Όμως η Λιόπη Αμπατζή αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά εξερευνώντας ΤΑ ΒΥΖΙΑ με τα επιστημονικά της εφόδια μα και μέσα από τη δική της εμπειρία με τον καρκίνο.
Τη θαυμάζω γι αυτό αλλά και χαίρομαι ιδιαίτερα που με προσκάλεσε να συμμετέχω με τη δική μου μικρή ιστορία, μιλώντας όχι για τον καρκίνο (ο δικός μου ήταν στους λεμφαδένες) αλλά για τη σιλικόνη μου. Διότι ως Τειρεσίας του Βυζιού έχω την τύχη να γνωρίζω από πείρα προσωπική πώς είναι η ζωή κι η κοινωνία για μια γυναίκα δίχως ή με πλούσιο στήθος.



Το event:
https://www.facebook.com/events/1972614446343627/?active_tab=about

Η ταινία:https://www.facebook.com/breasts.Stories/?fref=ts
Δικά μου: TA BYZIA MAS― στο daphnechronopoulou.blogspot

@DaphneOnRadio Αρχείο εκπομπών Φεβρουαρίου 2017


Σας προσκαλώ Παρασκευή 10 το βράδυ

για τα τρέχοντα,
με Ποίηση

κι άλλα πολλά

με Μουσική, με ντρόγκες και φεμινιστικά
και με συντροφιά 
εσάς σε chat ανοιχτό


facebook ως @DaphneOnRadio


κι αν το χάνετε, έχουμε αρχείο στο σύννεφο: https://www.mixcloud.com/DaphneKastell/



Εκπομπές Φεβρουαρίου 2017 


 

Σκέψεις για την Αποποινικοποίηση


Η απαγόρευση οποιασδήποτε ουσίας γεννά τη Μαύρη Αγορά. Η Μαύρη Αγορά γεννά την παραβατικότητα και την παρανομία, στιγματίζει κατά τα άλλα νομοταγείς πολίτες και γεμίζει τις φυλακές ενώ ταυτόχρονα στερεί φόρους από το κράτος.
Η  ναρκοαπαγόρευση αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των αρχών της Κοινωνίας μας στην οποία (το λέμε και το ξαναλέμε) δεν υπαγορεύει ο νόμος πώς θα ζήσει ο πολίτης μα επεμβαίνει μόνο όταν ο πολίτης βλάπτει την περιουσία ή τη σωματική ακεραιότητα των άλλων.
Το κόστος της Απαγόρευσης είναι τεράστιο. Το «δεν είναι έτοιμη η Ελληνική κοινωνία» που ακούγεται κι εδώ, όπως και για το γάμο ομοφύλων, δεν αποτελεί επιχείρημα. Η ωριμότητα του άλλου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει κανόνα για τη δική μου ζωή. Θα το πω λοιπόν και για τις απαγορευμένες ουσίες: Μην ανησυχείτε, με τη νομιμοποίηση δε θα γίνει η χρήση υποχρεωτική.
Σήμερα λόγω της Κρίσης οι ευπαθείς και κυνηγημένες ομάδες κινδυνεύουν περισσότερο. Με το πρόσχημα της υποχρηματοδότησης παίζονται κομματικά παιχνίδια εις βάρος χρηστών και θεραπευόμενων.
Η Νομιμοποίηση της Κάνναβης και η Συνταγογράφηση Ουσιών και Υποκατάστατων (με κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου) είναι μια απλούστατη λύση.  Εν μία νυκτί, θα καταργούσε την περιβόητη Λίστα αναμονής, θα άδειαζε τις φυλακές ενώ θα γέμιζε τα κρατικά ταμεία. Θα συντελούσε (ατομικά και κοινωνικά) στη μείωση της βλάβης και της παραβατικότητας και θα έσωζε από το περιθώριο ανθρώπους, κατά τα άλλα νομοταγείς, που καταστρέφονται λόγω της αυθαιρεσίας του νόμου.
_________________
Άρθρο μου για το site Cannavoice

Συνέντευξη Δάφνης Χρονοπούλου στον Νίκο Λέκκα ―για τα Φτερά Χήνας


dafni1
για το περιοδικό: Φτερά Χήνας 
Έχω ξαναπεί ότι τα Εξάρχεια δεν είναι τόπος, είναι αίσθημα. Τα ονόματα πολλά, αυτά που προκαλούν θαυμασμό στο γενικό σύνολο και αυτά που προκαλούν θαυμασμό σ’ ένα κοινό, που θα τολμήσω να πω, έχει ρομαντικές τάσεις. Το να συχνάζεις τη δεκαετία του ογδόντα στα Εξάρχεια εμπεριείχε μια μαγκιά και ταυτόχρονα μια γενική κατακραυγή από τους απ’ έξω. Οι εφημερίδες έγραφαν ότι «θες ταυτότητα, να εισέλθεις στον αναρχοκρατούμενο χώρο των Εξαρχείων» (Ελευθεροτυπία – Βίκτωρας Νέττας), ενώ ο λαουτζίκος μίλαγε για απροσάρμοστα πλουσιόπαιδα που διοχέτευαν τα ψυχολογικά τους προβλήματα στα 9.000 τ.μ. που καταλαμβάνουν γεωγραφικά τα Εξάρχεια.
Όμως τα παιδιά της αστικής και λαϊκής τάξης βρήκαν θαλπωρή στα Εξάρχεια. Βρήκαν αυτό που τους έλειπε και κάποιοι από αυτούς βρήκαν αυτό που έψαχναν. Βέβαια η κόντρα μεταξύ τους υπήρχε πάντα (φαινομενικά μόνο δεν υπήρχε). Καθώς, επίσης, η κόντρα της «μαρίδας» και των διανοούμενων. Η αγία τριάδα εν ζωή αλλιώς αντιμετωπιζόταν. Για την περίπτωση του Παύλου Σιδηρόπουλου, λόγου χάρη, ποτέ δεν του συγχωρέθηκε το γεγονός ότι έγραφε τραγούδια διαμαρτυρίας με λαϊκό αίσθημα, ούτε και το γεγονός ότι είχε μέσα του και τον διανοούμενο και τον αλήτη.
Τα Εξάρχεια είχαν μια προτίμηση, γουστάρανε τους μπάφους, το αλκοόλ, είχαν μια ανεκτικότητα στα τριπάκια, ειδικά από τους προσανατολισμένους σε ανατολικές θρησκείες/φιλοσοφίες. Τους σκονάκηδες τους είχαν στην απομόνωση, πριν κάνουν ορισμένους από αυτούς σημαία τους. Όσο για την υστεροφημία που απέκτησαν, έρχεται πάντα μετά τον βιολογικό θάνατο και η μόνη χρησιμότητά της είναι να την επωφελούνται καημένοι συγγενείς, όπως περίπου έλεγε και ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος το ΑΚΟΕ, μιας οργάνωσης για την απελευθέρωση του ομοφυλοφιλικού αισθήματος, που άλλες προθέσεις είχε, αλλιώς κατάντησε… Που να αγιάσει ο Ταχτσής.
Ναι, τέτοιου είδους συγγενείς έχουμε πολλούς. Ενώ δεν αντάλλαζαν «καλημέρα» με τον αποθανόντα, τώρα παρευρίσκονται σε τιμητικά για ‘κείνον πάνελ. Παρέες του «κίτρινου σούρουπου», ενός ορισμού που έδωσε η ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου, υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Ανάμεσα σ’ αυτές και η γνωστή πεζογράφος-ποιήτρια- ακτιβίστρια Δάφνη Χρονοπούλου. Παιδί αστών και αυτή, βρήκε τον εαυτό της στα Εξάρχεια. Δεν ξέρω σε ποιο από τα δύο υπόγεια του Κούν σκηνοθετούσε ο πατέρας της, ο αγαπημένος Διαγόρας Χρονόπουλος, αλλά «το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά». Η θέρμη για την τέχνη μεταδόθηκε.
Η Δάφνη Χρονοπούλου, η γνωστή περσόνα των Εξαρχείων, που ικανοποιούσε τις τοξικολογικές της ανάγκες, στην διπλανή πόρτα από τα γραφεία του Ιδεοδρομίου, μετά από επιτυχημένη απεξάρτηση από την ηρωίνη είναι καλά και είναι εδώ. Ζει με τον σύντροφό της στη Μύκονο, γράφει εκεί τα βιβλία της και έχει αγωνιστική παρουσία στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι του νησιού. Παλεύει για μια άλλη Μύκονο. Όχι αυτή του lifestyle αλλά αυτή της Ματούλας και των ποιητών. Τσαμπουκαλεύεται δικαίως για το αναγνωστικό κοινό του νησιού, συμμετέχοντας στην αναγνωστική βιβλιοθήκη και διδάσκοντας εθελοντικά, έχει φίλους και πάμπολλους εχθρούς και είναι μάχιμη στην ευαισθησία της τοξικοεξάρτησης από την πλευρά των χρηστών. Αυτή την περίοδο παλεύει για τα δικαιώματα των πρεζονιών. Κάτι που στις αναπτυγμένες χώρες υπάρχει από δεκαετίας, αλλά σε μια χώρα που πάσχει από σεμνοτυφία και βυζαντινισμούς είναι ακόμα άγνωστο.
Γνωριστήκαμε πρόσφατα σε μια παρουσίαση βιβλίου. Εκείνη ομιλήτρια, εγώ κοινό. Έχουμε τσουγκρίσει τα ποτήρια μας. Έπινε κόκκινο κρασί σε κολονάτο ποτήρι και εγώ ουίσκι σε χαμηλό. Ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες. Όχι φιλοφρονήσεις. Κατάλαβα ότι είχε κάτι να πει.

dafni2
Ν.Λ.: Κυρία Χρονοπούλου, πιστεύετε ότι το ήθος στις μέρες μας όσο πάει και ξεφτίζει, ακόμα και στα Εξάρχεια, το μπούλινγκ είναι νομιμοποιημένο ακόμα και στους άνομους και οι πάντες δεν έχουν ταπεινά, ειλικρινή και τίμια αισθήματα ακόμα και στο χώρο της αναρχίας; Για παράδειγμα έχω ακούσει ότι σας είχε κάνει εντύπωση η συμπεριφορά προς το άτομό σας από τον Νίκο Μπαλλή, που σας αντιμετώπιζε ισάξια, σας άκουγε με προσοχή όντας αυτός γύρω στα 25 και εσείς σε μια άγουρη εφηβεία;
Δ.Χ.: Από την εποχή του Ομήρου οι άνθρωποι εξιδανικεύουν τα παλιά, είναι φυσική η νοσταλγία. Μα η αλήθεια είναι πως δεν ήταν ιδανικά όπως τα φαντάζεστε. Τα Εξάρχεια ήταν, όπως ακόμα είναι, μέρος της σύγχρονης Ελλάδας με όλη την κληρονομιά του κραξίματος και του γιαουρτώματος κάθε διαφορετικού. Βεβαίως ήταν καλύτερα από αλλού, πιο άνετα. Όπως ήταν και στο Κολωνάκι (πριν ισοπεδωθεί από τα περιοδικά και τους μπουτικιέρηδες). Για παράδειγμα, δε θυμάμαι πολλούς που δήλωναν ανοιχτά gay σ’ αυτές τις παρέες. Τα κορίτσια ήμασταν ελάχιστα, μειονότης εντός μειονότητας και, οι μικρές ιδίως, δεν είχαμε φωνή.
Υπήρχαν βεβαίως και άνθρωποι αλλιώτικοι που, θέλω να πιστεύω, άνοιξαν το δρόμο για τα καλύτερα. Ο Νίκος Μπαλλής, ναι, είναι από εκείνους που δεν κολλούσαν σε φύλο ή ηλικία μα άκουγε τι είχες να πεις και συζητούσε αυτό. Σπουδαίος άνθρωπος, προικισμένος, γελαστός, με χιούμορ και φαντασία. Μιλούσαμε πολύ για τη μοντέρνα Ψυχιατρική που μετέφραζε, μου έλεγε «αν το αισθάνεσαι υπάρχει, έτσι είναι». Και σκεφθείτε, ήμουν 14 ετών.
Ν.Λ.: Ο πεζογράφος-ψυχίατρος Γιώργος Χειμωνάς, θεωρούσε τη σιωπή ως το μόνο ψυχικό σύμπτωμα που σε καταδικάζει. Σχεδόν τη θεωρούσε ασθένεια. Η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου έχει γράψει: «Η σιωπή πολλά θα σου πει, αχ, ένα σωρό… Θες να πεις σ’ έχω ανάγκη και λές σ’ αγαπώ». Εσείς έχετε ζήσει στη σιωπή, γιατί ας μη γελιόμαστε η τοξικοεξάρτηση και δη στην ηρωίνη είναι ένας βαθύτατος, σιωπηρός, εσωτερικός μονόλογος, που εκ των προτέρων δε ξέρεις πού θα σε βγάλει. Μήπως έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας και η σιωπή έχει την αξία της; Και τί πειθαρχία ζωής άρα και θανάτου πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να τον βγάλει σπαθί; Στα ψυχιατρεία έχω γνωρίσει ανθρώπους που έχουν ξεχάσει να μιλάνε και στην πιάτσα συναντούσαν ανθρώπους που έκραζαν. Δε ζητούσαν βοήθεια με τοξικολογική αργκό, έπεφταν σε μια αφασική ομιλία σε βαθμό τέτοιο ώστε να κράζουν.
Ενδιαφέρον που ρωτάτε συγγραφέα για τη Σιωπή. Η Σιωπή γεννά, η Σιωπή είναι μέρος του Λόγου όπως η Παύση μέρος της Μουσικής. Για την άλλη σιωπή των ψυχιατρείων δεν έχω εμπειρία και είμαι από εκείνους που προτιμούν να σιωπούν όταν δε γνωρίζουν.
Η τοξικοεξάρτηση δεν είναι απαραίτητα συνέπεια ή αιτία ψυχικών προβλημάτων εκτός αν πάτε στα άκρα και θεωρήσετε ότι πάσχει ψυχικά κι όποιος πίνει οινοπνευματώδη πού και πού. Η δική μου θέση είναι ότι τα περισσότερα προβλήματα των χρηστών τα προκαλεί η Απαγόρευση. Η παρανομία δηλαδή και οι ψευτο-θεραπείες κάθε αγύρτη στον οποίο συχνά καταφεύγουν οι οικογένειες με ολέθρια αποτελέσματα.
Ήμουν από τους τυχερούς. Η οικογένειά μου με άφησε ήσυχη να χαρώ τη μαστούρα μου και γι’ αυτό είμαι μια χαρά.
Ν.Λ.: Η σπουδή στο δρόμο και η σπουδή στο πανεπιστήμιο. Τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά έργα έχουν γραφτεί από αλήτες. Και πάντα την αξιοπρέπεια στην ποίηση τουλάχιστον την κρατούσαν οι κοινωνικά απόβλητοι, οι σπαταλημένες ζωές. Κατά πόσο πρέπει να βρεθείς εκτός στάσεως για να γράψεις ουσιαστικά, σε έκσταση κοινώς, να σπάσεις τις φόρμες, να φτύσεις τις νόρμες και να αποτυπώσεις την αλήθεια σου, την αμιγώς προσωπική και οι γνώσεις του πανεπιστημίου να χρησιμεύσουν μόνο ως γαρνιτούρα.
Δ.Χ.: Γαρνιτούρα δε θα τις έλεγα, μα ναι σωστά το θέτετε. Για να είναι Ποίηση οι λέξεις που βάζουμε στη σειρά πρέπει να μπορεί να συντελεστεί ένα θαύμα, να γίνει πανανθρώπινο το ατομικό. Η ακαδημαϊκή γνώση δεν είναι συστατικό αναγκαίο. Ωστόσο μην την υποτιμούμε απόλυτα. Δείτε τι έγινε με τη σύγχρονη Ποίηση που θέλοντας να γίνει «δημοκρατική», δηλαδή να μην ακουμπά σε Όμηρο ή Βιργίλιο, μέσα σε ένα αιώνα, έγινε τόσο αυτοαναφορική που το έργο συχνά μοιάζει με ψυχαναλυτικό εμετό κι όχι με Τέχνη.
Ν.Λ.: Ο δημιουργός είναι ένας άνθρωπος που δεν πρέπει να χορτάσει ποτέ, ούτε να ασφαλιστεί ποτέ, πρέπει να ψάχνει έναν απολεσθέντα παράδεισο. Κατά πόσο σας κούρασε αυτή η ζωή και κατά πόσο αντέχετε την στάση αυτή, εν ολίγης αυτό που έλεγε ο Χειμωνάς ότι ο «ποιητής κινδυνεύει από τους αγαπημένους»;
Δ.Χ.: Ο αληθινός δημιουργός δε χορταίνει, δεν ασφαλίζεται. Την ημέρα που ο άνθρωπος χορταίνει ή κουράζεται να αναζητά, δεν είναι πια δημιουργός, το έχασε. Συμβαίνει αυτό, δείτε το πιο κλασικό μας παράδειγμα, το Ρεμπώ.
Εμένα όχι, καθόλου δε με κούρασε η ζωή, μακάρι να είχα άλλες δέκα. Άλλα με κουράζουν, αλλά είναι καθημερινά, παλεύονται. Για την Τέχνη μας δίκιο είχε ο Χειμωνάς, «γιατί ο νους είναι το παν», λέει, και συμφωνώ, «η ψυχή για τίποτα δεν είναι ικανή». Ισχύει για τη δουλειά μας. Ωστόσο δεν είμαι μόνο Τέχνη είμαι και άνθρωπος, γυναίκα. Και θέλω πολύ να μ’ αγαπούν, να με τιμούν, να με λατρεύουν κι όλα, όλα αυτά τα εφήμερα και τα επιπόλαια.
Ν.Λ.: Το διωκόμενο πάθος και το αποδεκτό πάθος. Το διωκόμενο πάθος αν και θεωρείται ψυχογενές μπορεί να μετουσιωθεί σε τέχνη. Το αποδεκτό πάθος δεν ενοχλεί. Μπορεί να γίνει τέχνη;
Δ.Χ.: Το πάθος ως πάθημα διδάσκει κι είναι ένα κοινό πεδίο με τον αναγνώστη που το βιώνει μέσα απ’ το έργο. Ο τραγικός ήρωας παθαίνει, αυτό είναι η ουσία της τραγωδίας του. Σας θυμίζω τον Οιδίποδα που λέει «δεν το έκανα, το έπαθα». Αναμφισβήτητα το διωκόμενο διψά να εκφραστεί, μιλά πιο παθιασμένα. Το βλέπουμε όχι μόνο στον έρωτα ή την πρέζα μα και στις ιδέες. Ωστόσο μην το κάνουμε κανόνα και αρχίσουμε ζητάμε Λογοκρισία κι απαγορεύσεις για να εμπνευστούμε. Διότι δείτε πόσο πολλά έχουν γραφτεί για τη Μοιχεία και τη ζήλια, πόσες Κάρμεν πόσες Μποβαρύ έχουμε στη Δυτική Λογοτεχνία μα πόσο λίγα για άλλα πάθη που τα τιμωρούσαν με θάνατο κι εξοστρακισμό.
goo.gl/GvrJJm